هر قدر که اطلاعات بیشتری در مورد هوش مصنوعی و جایگزینی آن در مشاغل مختلف در سالیان آینده منتشر می شود، تعداد زیادی از سیاستمداران، سازمان های غیرانتفاعی و کارآفرینان دره سیلیکون به این فکر افتاده اند که چگونه در دنیایی سر کنیم که همه دارای شغل و درآمد نخواهند بود.
در مورد میزان درآمد حداقلی که در آن افراد تنها برابر با معادل چیزی جهت زنده ماندن درآمد خواهند داشت، در سراسر اروپا، آفریقا و آمریکای شمالی پیش بینی های اولیه ای ارائه شده است. در یکی از کنفرانس های علمی سال 2018، ری کورزویل، کارشناس و پیش بینی کننده، نوعی پیش بینی جسورانه ارائه کرد: «در اوایل دهه 2030 میلادی، میزانی از درآمد ابتدایی در کشورهای پیشرفته خواهیم داشت و در انتهای این دهه نیز در سراسر دنیا این درآمد برای همه تثبیت می شود. با آن میزان درآمد، به خوبی می توان زندگی کرد. نگرانی اصلی معنا و هدف است.»
البته این مسئله اتفاقی نیست که عدد سال های پیش بینی شده با پیش بینی آقای کورزویل، مدیر بخش مهندسی تحقیقات گوگل و پیش بینی کننده این کمپانی یکی است. وی تصور می کند که هوش مصنوعی آزمایشات را با موفقیت پشت سر می گذارد و به این ترتیب، شغل های انسانی به شکل روزافزونی کاهش می یابند.
کورزویل برای پیش بینی های خود معروف است. در سال 2016، او پیش بینی کرده بود که تا سال 2029 فناوری های پزشکی هر ساله یک سال به عمر متوسط انسان خواهند افزود. او در کنفرانس علمی مورد نظر گفته: «هر روز بیش از پیش از فناوری ها برای سالم ماندن اندام و اعضای بدن خود استفاده می کنیم. شاید در آینده، افراد بگویند:، وای، در سال 2018 آدم ها فقط یک بدن داشتند و نمی توانستند از افکار خودشان فایل بک آپ تهیه کنند!»
در مورد میزان درآمد پایه، مانع اصلی فناوری نیست، بلکه منازعات سیاسی است. این مسئله حداقل، در سطح محلی به کندی در حال پیشرفت است.